GROMMENDE HONDEN BIJTEN NIET

Het is 14:30 uur. Nog twee en een half uur te gaan en mijn een-na- laatste dag bij de VVV in Hilversum zit er op. Het lentezonnetje is al de hele dag aan het stralen en de dag verloopt eigenlijk heel goed. Totdat ik opschrik van een gigantische bons tegen de deur. Fronsend kijk ik naar buiten. Ja hoor, een groepje hangjongeren staat precies voor de ingang elkaar te stangen. Uitgerekend vandaag ben ik alleen in het pand en twijfel ik even of ik wel of niet in ga grijpen. Een klein kwartiertje kan ik ongestoord verder met mijn werk totdat er nog een paar klappen tegen de deur volgen doordat de jongens weer met elkaar aan het knokken zijn.

Verontwaardig stuif ik naar buiten. ,,Het stationsplein is zo groot en dan gaan jullie uitgerekend voor mijn deur staan en belemmeren daarmee de toegang voor bezoekers?! Heel snel wegwezen hier! Nu meteen!’’. Al pratend sta ik mij eigenlijk alleen nog maar meer op te winden en bijna stampvoetend neem ik weer plaats achter mijn bureau. Of de jongens het hierbij laten? Meteen nadat ik weer zit wordt de deur ruw open gerukt en stormen twee jongens naar binnen. Ze gaan uitdagend voor mij staan. Ik krijg de vraag of ik soms helemaal gek geworden ben om hen de les te lezen. Of ik soms wil dat ze even over de balie heen stappen en mij even een lesje leren. En bovenal krijg ik de meeste nare ziektes en verwensingen naar mijn hoofd gegooid.


“Op dat moment voel ik mij écht dat meisje van amper 1,62 en merk ik pas hoe alleen ik echt ben.”

Op dat moment voel ik mij écht dat meisje van amper 1,62 en merk ik pas hoe alleen ik echt ben. Ik ben opgegroeid op een boerderij met dieren en ijzeren regel met dieren is: nooit laten merken dat je bang bent. En ook tegen deze jongens bluf ik. Ik vertel hen dat ik de alarmknop indruk als ze niet binnen drie tellen weg zijn, waarna er binnen vijf minuten beveiliging is. Ze kijken elkaar even twijfelend aan maar kiezen toch eieren voor hun geld. Opgelucht zie ik ze vertrekken. Ze blijven nog even naast mijn raam staan en steken demonstratief hun middelvinger op.

Van de anderhalve maand die ik op deze locatie gewerkt heb was dit toch wel de meest bizarre ervaring. De hele middag mijmer ik nog een beetje door over dit voorval. Hoe zou het komen dat zulke jongens zich zo gedragen? Krijgen zij thuis en op school geen normen en waarden mee? Een portie zelfreflectie komt uiteraard ook aan bod. Had ik niet zo uit mijn vel moeten springen en milder moeten reageren? Maar had ik dan maar weerloos af moeten wachten totdat zij zelf genoeg hadden van hun machtsspelletje? Misschien dat ik ooit de kans krijg om een gesprek aan te gaan met een jongere zoals zij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *