BENIEUWD NAAR HET LEVEN VAN EEN COWGIRL?

Sanneke van Maanen is 27 jaar oud, komt oorspronkelijk uit Groenekan (Utrecht) en vertrok in september 2018 naar Australië. Hier zou zij drie maanden gaan werken, daarna een rondreis door Australië maken en vervolgens terug keren naar Nederland. Op het moment van schrijven is het april 2019 en zit Sanneke nog steeds in Australië. Ontdek wat haar in Australië houdt…

Sanneke, het plan was om drie maanden naar Australië te gaan. Je zit er nog steeds… Hoe komt dat?

‘’Dat is vrij simpel: omdat ik het hier zo enorm naar mijn zin heb. Ik werk op een cattle station (vleesveebedrijf) in Barraba. Hier verzorgen wij zo’n 5.000-6.000 koeien en stieren. Dat doe ik natuurlijk niet alleen, maar met een team. Dat team bestaat uit mijn werkgever, zijn twee zoons, zijn dochter en verder heb ik een Engelse en Nederlandse collega. En uiteraard komen er ook regelmatig backpackers die een tijdje blijven om weer wat geld te sparen.’’

Klinkt als een druk bestaan. Beschrijf eens hoe een werkdag eruit ziet voor jou?

‘’Mijn werkdagen beginnen om 7:00 uur en eindigen ook meestal rond 19:00 uur ’s avonds. De manager heeft veel vertrouwen in mij en laat mij zelfstandig mijn werk doen. Momenteel hebben wij met hele erge droogte te kampen in Australië. Eigenlijk bestaat onze dagtaak simpelweg uit het in leven houden van alle beesten. Door de droogte is er weinig voer en moeten alle beesten bijgevoerd worden. Uiteraard is het nu ook van groot belang dat de beesten genoeg kunnen drinken. Toen ik hier net kwam deed ik veel van mijn werk te paard. Daar genoot ik enorm van. De afgelopen tijd zit ik bijna de hele dag op de trekker om alle beesten van voer te voorzien. Verder zijn er altijd wel klusjes te vinden op een bedrijf als dit. We zitten momenteel ook nog in de AI periode (uitleg: AI betekent kunstmatige inseminatie, dit is wereldwijd gangbaar op melk- en vleesveebedrijven). Tijdens de AI periode krijgen de koeien een sticker op de achterkant van hun rug geplakt. Deze sticker verkleurt op het moment dat de koeien vruchtbaar worden. Dagelijks worden de vruchtbare koeien door mijn werkgever, een van zijn zoons of door mijn Engelse collega geïnsemineerd. Daarna moeten de koeien allemaal gescheiden worden in verschillende kuddes om het overzicht te behouden.’’

Werkte je in Nederland ook al met dieren?

‘’Nee, in Nederland was ik werkzaam in de gehandicaptenzorg. Al heb ik wel meerdere paarden thuis waar ik veel tijd aan besteedde maar dat is hobbymatig. Tijdens mijn werk volgde ik ook nog een opleiding tot persoonlijk begeleider. Op mijn werk kreeg ik het steeds minder naar mijn zin en ik had een pittig gevuld leven. Toen een vriendin van mij vertelde over haar reis naar Australië en het werk dat zij hier op hetzelfde bedrijf deed, werd ik ook enthousiast. Ik besloot om ook zo’n reis te gaan maken. In Nederland hield niets mij tegen. Ik had geen relatie, mijn werk stond mij minder aan en waren mensen die voor mijn paarden wilden zorgen. Ik besloot om drie maanden onbetaald verlof te nemen en in het diepe te springen.‘’

Wanneer maakte je de keuze om langer te blijven?

‘’Eigenlijk wist ik al na drie weken dat ik voorlopig echt niet terug naar Nederland wilde. Ik kwam hier helemaal tot rust. In Nederland had ik in het verleden al een keer een burn-out gehad en voor mijn vertrek zat ik weer een beetje op het randje. Nadat ik er goed over nagedacht had besloot ik om mijn werk op te bellen en vertelde ik mijn leidinggevende dat ik tot en met mei hier ging blijven. Zij waren enthousiast en gunden mij dit avontuur. In februari heb ik samen met mijn twee zussen drie weken rondgereisd door Australië. Toen ik weer terug was in Barraba besefte ik dat ik helemaal nog niet naar huis wil over zes weken. Het idee alleen al om terug naar mijn werk te moeten zorgden voor enorme stress bij mij. In mei kom ik wel terug naar Nederland, maar hoofdzakelijk vanwege de bruiloft van een vriendin. Terug naar mijn werk ga ik niet.

Wat een dappere keuze! Wat heeft Australië je nog meer gebracht?

‘’Het was een verademing om uit mijn dagelijkse leventje te stappen. Toen ik eenmaal hier was besefte ik hoe vast ik zat in patronen. Bovendien leefde ik in Nederland voornamelijk voor anderen. Door altijd maar door te draven en alles voor iedereen te willen doen kwam ik destijds ook met een burn-out thuis te zitten. Hier in Australië heb ik veel over mijzelf geleerd. Ook werd ik hier gedwongen om uit mijn eigen comfortzone te stappen. Als je alleen reist wordt je volledig op jezelf terug geworpen. Het heeft me in zekere zin ook zelfstandiger gemaakt.’’

Heb je last van heimwee gehad of zou je Nederland achter je kunnen laten en voorgoed naar de andere kant van de wereld vertrekken?

‘’Heimwee heb ik totaal geen last van gehad. Met mijn familie bel en videobel ik veel. Wel vond ik het jammer om het openingsfeestje van mijn broer en schoonzus te missen. Maar dan vind ik het vooral jammer om er niet bij te kunnen zijn en heb ik geen last van echte heimwee. Of ik hier permanent zou willen wonen? In principe wel, maar dan wel onder wat andere omstandigheden. Doordat wij hier volledig opgaan in ons werk blijft er weinig tijd over voor een sociaal leven. Bovendien schiet het naar de kerk gaan er ook bij in en ook dat mis ik hier.’’

Hoe ervaar jij God in je dagelijks leven in Australië?

‘’God openbaart zich hier sterk in de natuur. Tijdens deze periode van intensieve droogte zijn wij blij met elke regenbui die er valt. En dan besef je je hoe kwetsbaar en afhankelijk je bent als mens en dier. Vanuit Nederland heb ik mijn Bijbel meegenomen en ik luister regelmatig diensten terug. Doordat ik nu bijna de hele dag op de trekker zit in plaats van op een paard luister ik veel naar muziek en kan ik mijn gedachten laten gaan.’’

Tekst: Marielle de Kloet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *