Schrijfsels

HET AVONTUUR DAT LEVEN HEET

Ieder jaar opnieuw verbaast het mij hoe de natuur in het voorjaar weer opbloeit. Het gras wordt groener, de bomen krijgen weer blad en de vogels laten hun lied weer horen. Prachtig om te zien hoe God de schepping nieuw leven in blaast! Maar ieder jaar wordt het ook weer herfst. Het gras wordt bruin, de bomen kaal. Vogels trekken weg en de dagen zijn donkerder. Korter. ‘Opgaan, blinken en verzinken’ is de bekende uitspraak van Willem Bilderdijk. Annechien Willering schreef erover. 

De oude man bij de Albert Heijn

‘U had iets… iets wat een ander niet heeft. Hoe u observeerde zonder oordeel, zo leek het. Maar vooral doordat u zag, de mensen om u heen écht zag.’ Zo schrijft Annechien Willering in haar brief aan de man die ze vaak tegenkwam bij de Albert Heijn. Een man die je zo in het voorbijgaan niet eens zou opvallen. En dat is nu juist het punt.
De man viel het namelijk wel op. Hij keek om zich heen. Hij had de tijd. Zijn leven was geleefd. 

In de prenten die volgen fantaseert Annechien in korte zinnen hoe het leven van de man was geweest. Hoe hij geliefd was door zijn ouders, hoe hij leerde zich aan te passen aan de rest, hoe hij van het leven genoot en werkte voor zijn toekomst. En hoe die toekomst kwam. En weer voorbijging. Nu slenterde hij zijn dagen door. Denkend aan wat was. 

De inhoud van jouw avontuur

Met haar korte zinnen laat de auteur de lezer nadenken over de woorden achter de woorden. Het boek lijkt haast een spiegel. Hoe leef jij je leven? Waar maak je je druk om iedere dag? Waar geniet je van? En waar zou je van moeten genieten, maar gaat steeds weer langs je heen? 

‘Door. En door. En door.
Met vallen en opstaan rent hij de marathon van zijn leven.

Tijd speelt nu geen rol meer.
Zijn dagen zijn geteld.’

De man leerde op de leerschool van het leven. De kleine momenten van geluk waren er wel, maar zoveel geluk ging langs hem heen. Hij ging door. En door. Want het leven gaat door. Toch? Wat als je dag 25 uur duurde? Wat zou je dat extra uur gaan doen? Maar waarom past dat niet in je 24 uur? Want het leven gáát door. 

Nooit te laat 

‘Onderwezen door het leven leerde hij wat schoonheid is.
En wat het betekent om te leven.’

Nu lijkt zijn leven voorbij. Hij zit de dagen uit. En hoewel de oude man jou misschien niet op zou vallen, ziet hij jou wel. Hij heeft geleerd wat schoonheid is. Hij kijkt naar de mensen om zich heen. Leeft met open ogen, open armen en een open hart. Al lijken zijn belangrijke dagen voorbij, iedere dag is hij nog belangrijk. Want hij geeft door. Dat wat hij leerde, geeft hij door. Aan jou en aan mij. Misschien is het leven wel opgaan, blinken en verzinken. Maar laten we luisteren naar hen die hebben geblonken. De mens leeft het leven, maakt fouten en vergeeft. En aan het einde van het leven, geeft hij door. Hoe het leven ook is gelopen: 

‘Het is niet te laat.
Nooit te laat…
Om door te geven.’

Zo zie je hem nu lopen. Slenterend bij de Albert Heijn. ‘En liep je voorbij, dan maakte u altijd contact. Het was zo klein, dat het bijna onzichtbaar was. Precies daarin zat zoveel kracht.’ 

Ontvang je het kleine? Of ga je voor het grote?

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *