Schrijfsels

ALS VERWACHTEN VERLIEZEN WORDT

Een miskraam of stilgeboorte is een grote gebeurtenis in het leven van veel ouders. Annemarie de Bruin maakte veel miskramen mee en startte uiteindelijk Stil Begin; een christelijke praktijk voor specialistische begeleiding na verlies in een zwangerschap. Annemarie leeft en werkt vanuit haar geloof en wil vrouwen helpen om aandacht te geven aan hun verlies en met vertrouwen de toekomst in te gaan. “Gun het jezelf om verdriet te hebben over het verlies van je kindje, je hoeft er niet overheen te walsen; jouw verdriet mag er zijn.” 

Wie ben jij en hoe ziet je dagelijks leven eruit?

‘Mijn naam is Annemarie de Bruin. Ik ben 39 jaar oud en woon in Apeldoorn. Jarenlang heb ik gewerkt in de hulpverlening bij mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Ik ben getrouwd en we hebben 2 kinderen:een zoon en een dochter. Naast onze kinderen hebben wij veel miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap meegemaakt. Dat heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat er een proces gestart is, wat uiteindelijk geresulteerd heeft in de oprichting van Stil Begin.’

Wat hebben de miskramen en de buitenbaarmoederlijke zwangerschap met je gedaan?

‘Een miskraam is kan een hele eenzame weg zijn. Het is een intens verdriet dat je overkomt en er komt veel onzekerheid bij kijken. Daarnaast is het een heel onzichtbaar verlies, de mensen om je heen hebben nog geen zwangere buik gezien, er is weinig tastbaars en er zijn geen herinneringen die je met anderen deelt. Soms zou je bijna geloven dat een miskraam alleen iets lichamelijks is. Het kan zo zijn dat je weer in de supermarkt loopt en dat mensen denken dat het ‘dus’ wel weer goed gaat.

Bij mij waren er bij sommige miskramen lichamelijk ook heel veel zorgen, maar wat als het lichamelijk weer goed gaat? Voor de buitenwereld lijkt het verdriet dan weg te zijn. Ik heb zelf gemerkt dat de focus ligt op lichamelijk herstel. Je wordt als vrouw begeleid door de verloskundige (of gynaecoloog) en kunt bij haar terecht voor vragen. Maar na een poos doe je dat niet meer; je bent lichamelijk hersteld en er wordt van je verwacht dat je verder gaat met je leven. Ik merkte dat ik daarin iets miste. Er lag te veel nadruk op het lichamelijke en te weinig op het verlies.’

Heeft dit verdriet ook invloed gehad op je geloofsleven?

‘Ja! Maar eigenlijk in positieve zin. Na een miskraam voelde ik vaak een poos heel diep, qua gevoelens. Juist in die diepte, was er toch altijd licht, soms maar zo klein als een waxinelichtje. Het voelde alsof ik in een put viel, maar er was altijd een bodem. En dat licht, die bodem, dat was God. Juist op de momenten toen ik het meeste verdriet ervaarde, was God heel dichtbij.. Dat gevoel was zo intens: ik heb in die diepte Gods nabijheid heel erg ervaren. Soms kan ik daar echt naar terugverlangen. Niet naar het verdriet natuurlijk, maar wel naar de ervaring dat God me draagt. Want dat was het, ik heb me altijd gedragen gevoeld. Boos op God ben ik niet geweest, wel ken ik vragen en begrijp ik Zijn weg niet altijd, maar ik weet dat Hij me altijd draagt en altijd gedragen heeft. Hij heeft mijn leven in Zijn hand. Dat geeft rust. Het verdriet heeft mij echt geleerd om heel dichtbij God te leven en de dagen met Hem door te brengen.’

Hoe ben je er uiteindelijk toe gekomen om ‘Stil Begin’ op te starten?

‘Dat is een proces van jaren geweest. Rouw is een thema dat mij altijd raakte, ook in mijn werk in de hulpverlening. Toen ik zelf door de miskramen heen ging, merkte ik dat ik niet per se behoefte had aan een psycholoog of de maatschappelijk werker van het ziekenhuis, wat me wel werd aangeboden. Ik was wel zoekend naar iets, maar wist niet precies naar wát. Ongeveer 7 jaar geleden was ik op een vrouwenconferentie met als thema ‘Gods plan met je leven’. Daar begon ik me echt af te vragen of ik door mijn eigen verdriet iets mocht gaan betekenen voor mensen die ook zoiets meemaken. Ik heb hier veel over nagedacht en ook veel voor gebeden en uiteindelijk bevestigde God dit ook.Mijn gebed was of God mensen op mijn pad wilde plaatsen waarvoor ik iets mocht betekenen. Dat gebed is verhoord.. Toen ben ik de opleiding miskraambegeleiding gaan volgen en daarna ben ik uiteindelijk mijn eigen praktijk gestart. Eerst heb ik dat nog naast mijn andere werk gedaan, maar dat werd te veel. De praktijk liep goed, ik merkte ook echt dat God daarin voorzag. ‘Vanaf begin 2023 werk ik alleen nog maar bij Stil Begin.’

Kun je iets vertellen over de inhoud van het traject?

‘Wanneer een vrouw zich aanmeldt, is heel wisselend. Dat mag direct na een miskraam, maar soms gebeurt het ook nog maanden – of zelfs jaren – later. Het doel van het traject is om bewust aandacht te geven aan het verlies en dat verlies te verweven met je leven. Hoe neem je dit verlies mee, zonder dat het ondraaglijk wordt? Het is geen zwaar psychologisch traject en de drempel om je aan te melden is dan ook laag. Het is zo helpend om dit verlies, hoe pril ook, aandacht te geven. Je bent toch een kindje verloren. Zo zie ik dat echt, zeker als ik psalm 139 lees. 

Soms komt de vrouw alleen, maar er komen ook stellen samen. Ik nodig hen dan hier in de praktijk uit, waarna we het traject starten.  Het is een kortdurend traject dat bestaat uit twee waardevolle dagdelen. Het eerste dagdeel staat het verlies centraal en het tweede dagdeel gaat over de toekomst. Ik trek dit heel bewust uit elkaar. Met vertrouwen de toekomst in gaan kan alleen als je het verdriet erkent en een plek geeft. We brengen bijvoorbeeld je gezin in kaart en nemen daarbij het verlies mee. In het tweede dagdeel focussen we ons op de toekomst en op de vraag: “Wat is er nodig om vol vertrouwen de toekomst in te gaan?” Soms is dat maar iets heel kleins, maar het is goed om dat te bespreken. Na deze twee dagdelen is er nog ruimte voor losse gesprekken. Soms herhalen we dan bepaalde oefeningen. Het gebeurt ook dat vrouwen graag nog telefonisch contact hebben na enkele weken of maanden. Het is een persoonlijk traject, passend bij de situatie. De mensen die bij mij in de praktijk komen, komen overal vandaan. We kijken echt samen naar de mogelijkheden.’

Je zegt dat je vrouwen en mannen in je praktijk binnenkrijgt. Merk je daar verschil in de begeleiding?

‘Dat is lastig te zeggen. Vaak is het wel zo dat mannen veel praktischer zijn in hun verdriet. Mijn eigen man nam bijvoorbeeld de zorgtaak heel erg op zich. Hij zorgde ervoor dat alles in huis door kon gaan en ondersteunde mij bij mijn lichamelijk herstel. Andere mannen gaan graag extra sporten of juist praten met vrienden. Er zijn ook mannen die zo’n traject helemaal niet nodig vinden. En dat is ook goed. Een zwangerschap is, zeker in het begin, voor een man heel ongrijpbaar. Als een zwangerschap misgaat, is dat voor hem dan ook heel anders dan voor een vrouw. Toch zie ik vaak dat mannen het juist fijn vinden om dit traject samen met hun vrouw te doen. Juist omdat ze hierin verschillen, vinden ze het mooi om dit stukje samen op te lopen.’

In hoeverre speelt de Bijbel een rol in jouw traject?

‘Daar staat of valt het mee. God is de bron van al mijn werk. Ik begin een traject ook altijd met gebed en mijn Bijbel ligt dan altijd open bij psalm 25: “HEERE, maak mij Uw wegen bekend.” Door het traject heen bespreken we ook geloofsvragen die boven komen rondom dit verlies. Het geloof zit echt door het hele traject heen. Vaak bid ik ook met en voor de vrouwen. Dat is heel bijzonder. Je kruist elkaars levenspad maar heel even, maar je leeft op een heel intense manier met iemand mee.’

Heb je ook wel eens vrouwen begeleid die niet gelovig zijn?

‘Ja, dat gebeurt zeker. Ik werk ook met twee verschillende werkboeken. Maar iedereen die zich aanmeldt, weet dat ik christen ben en ik start het traject bij hen dan ook net zoals bij anderen. Ik zeg wel: “Weet dat ik voor je bid!” En dat doe ik dan ook echt. Op die manier betrek ik God toch ook bij hun leven. Mijn werk is geen evangelisatiemiddel, maar ik hoop wel een stukje van Gods liefde te kunnen laten zien.’

Dat klinkt alsof er een soort geloofstoerusting plaats vindt tijdens het traject, klopt dat?

‘Zo zou je het wel kunnen zeggen. Ik hoop dat vrouwen iets mogen ervaren van de rust die God geeft en dat ze weten dat Hij hen draagt. God heeft mij geleid om dit werk te gaan doen, daarom wil ik ook iets van Hem meegeven door dit werk heen.’

Wat zou je nog willen meegeven aan vrouwen die te maken hebben (gehad) met een verlies in de zwangerschap?

‘Geef er echt aandacht aan op een manier die bij jou of bij jullie past. Wees er bewust van dat je pril leven hebt gedragen en dat dat aandacht vraagt. Je hoeft er niet snel overheen te walsen. Neem er tijd voor om te bedenken dat je een kindje bent verloren, ook al is het heel pril. Laat je niet meeslepen door wat anderen vinden van je verdriet. Wij mensen willen verdriet graag vergelijken, maar een ander kan niet voor jou invullen welke impact dit verlies op jou heeft. De duur van de zwangerschap is daarbij dus geen graadmeter. Verdriet is heel persoonlijk, iedereen beleeft dat op een andere manier en daar mag aandacht voor zijn. Verder is het belangrijk om over je verdriet te praten, als je dat fijn vindt. Zoek mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, weet dat je niet de enige bent met dit verlies.’

‘Als je al weet dat je een miskraam krijgt (bijvoorbeeld omdat op een echo er geen kloppend hartje meer te zien was), probeer dan het kindje op te vangen door bijvoorbeeld door een vergiet te plassen. Zo is je verlies tastbaar en kun je er op jouw manier afscheid van nemen. Wat ook kan helpen is het lied “Tot wij je zien” van Eline Music. Dat lied is speciaal geschreven voor vrouwen die een miskraam hebben meegemaakt. En het allerbelangrijkste: maak de drempel niet te hoog om hulp te vragen, want die hulp is er gewoon!’

Wil je meer weten over miskraambegeleiding? Kijk dan op www.stilbegincoaching.nl 

Tekst met dank aan Dianne Bredenhoff. Beeld: De eerste foto is gemaakt door Marike Rentier, de andere foto’s door Evafotografie.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *